Osibisa - The Dawn

Hoi allemaal, hoi Wim. Welkom in 2014. Ben van plan weer wat vaker wat recent gescoorde LP's te posten. Ben benieuwd naar elke reactie. Dit is Osibisa, funky african jazz shit. Geleid door een Ghanese saxspeler Teddy Osei. Van hun debuutalbum uit 1971.

Ik wens iedereen een fijn muzikaal 2014.

Stevie Wonder - Contusion

Stevie is mijn held. Op twaalfjarige leeftijd maakte hij zijn eerste plaat. Wat volgde was de ene hit na de andere. "Songs in the key of life" uit '76 is toch ongeveer wel zijn magnum opus. I wish, Sir Duke, Isn't she lovely - om er een paar te noemen - zijn perfect, zowel als popmuziek als soul. Million-sellers. Wereldhits.
Naast deze mijlpalen herbergt de plaat nog een paar verrassingen. "Ordinary pain","Black man" en een track die me de eerste keer enorm raakte: "Contusion".
Op "Contusion" geeft hij zijn visie op het fenomeen Fusion (jazz met soul, funk en symfonische rock-invloeden). Alle registers gaan open. Het is een statement van de meester, zo van "Ga daar maar eens overheen". Kortom: een hele vette fusion-plaat en daarmee een voor hem nieuwe stijl.
L-7

J.B.'s - Food for thought

Met de opkomst van hip-hop in de jaren 80 ontstond er een run op door James Brown geproduceerde platen voor samples, breaks & beats. De belangrijkste James Brown-spin-off was wel de J.B.'s. Hun eerste plaat was jarenlang zo'n beetje onvindbaar. Ik zocht hem al zeker 10 jaar tot ik 'm eindelijk vond op een platenbeurs. 15 jaar lang was het mijn duurste plaat, omgerekend 45 euro.
Eind december vond ik een tweede exemplaar, helaas zonder hoes, voor het astronomische bedrag van 6 euro-cent! Mijn goedkoopste plaat tot nu toe!
Om dit heugelijke feit te vieren hier 2 van mijn all-time favorieten: "Pass the peas" en "Gimme some more".

South Side Coalition - (Don't Cha Wanna) Get Down, Get Down

Eind jaren tachtig: Crate-digging. Uit duizenden singeltjes haal ik onder andere dit plaatje. Onbekend label, Brown Dog, New York, 1976. Ene Larry Tinsley heeft het geschreven en samen met Clarence Carter geproduceerd. In totaal hebben ze maar 2 singeltjes gemaakt waarvan dit de beste is. Iedereen die ik het heb laten horen stond na 2 coupletten te swingen. Een zeldzaam strakke en stomende groove, geen noot te veel. Overtuig jezelf, luister. L-7

Leon Huff - I ain't jivin', i'm jammin'

Voor een man die aan de lopende band (voor andere topacts) disco en silky funk tracks schreef was dit album duidelijk een verademing. Hij kon even helemaal doen waar hij zelf zin in had. Leon A. Huff. Ook grondlegger van de Philly Sound (zie vorige post). Producer, hitschrijver van het duo Gamble & Huff van het label Philadelphia International Records. Samen zijn ze goed voor 170 gouden en platinum platen. Leon begon als pianist. Speelde voor Phil Spector en vele anderen. Vormde The Locomotions. Maar ging al snel in dienst van het label PIR om hits te schrijven voor de huissterren zoals de O’Jays, Harold Melvin & the Blue Notes, Teddy Pendergrass, MFSB en the Intruders.

Zelf is ie twee keer in de schijnwerpers gestapt. Twee singles. In 1980, toen disco net over the hill was kwam hij met zijn enige solo album: Here to create music. Daar staan vier of vijf aardige tracks op. Maar de 'killertrack' is: I ain't jivin, i'm jammin. Dat rammelt zo lekker alle kanten op.

Dexter Wansel - Life on Mars

Ik vraag even een klein monumentje voor Dexter Wansel (1950). Hij begon zijn carriere op keyboard maar werd al snel een veelgevraagde componist/producer. Kwam uit Philadelphia en is grondlegger van de Philly Sound. Hij werkte met helden uit mijn platenkast zoals Phyllis Hyman, The Jacksons, MFSB, Teddy Pendergrass, Patti Labelle, Grover Washington Jr., Lou Rawls, O'Jays, the Stylistics en de Intruders. Hij schreef vele hits voor anderen en maakte zelf ook aangename uitstapjes naar disco. I'll never forget zit altijd in de platenkoffer.

Maar ik dwaal af. Jazz funk was echt zijn ding. Zijn debuutalbum Life on mars uit 1976 is dope scifi-funk. Planeten en science fiction waren hot topic in die tijd.

Eerst dat spacy zoete intro en dan knallen..

Skull Snaps

In het kader van het naderende Halloween leek dit me wel een toepasselijke plaat, qua hoes.
Een gouden tip van D.J. Professor Brewsky: Skull Snaps. Een amerikaanse funk-plaat uit 1973, de enige die ze ooit gemaakt hebben. Tot 2008 niet te vinden, maar gelukkig opnieuw uitgebracht op vinyl.
De break van "It's a new day" is een van de meest gesampelde stukken muziek. "I'm your pimp" is de boodschap aan z'n vriendin! Lijkt meer op een lover-boy!
"Trespassing" is een eufemisme voor sex met de partner van een ander.
Stuk voor stuk toffe funk, ondanks de weirde vormgeving.

Paul Humphrey and the Cool Aid Chemists

Vorige week in de kringloopwinkel: al snuffelend in de euro-bak viel mijn oog op deze plaat: Het eerste wat opviel; amerikaanse persing, ringwear, maar de randen waren goed. Onbekend label: je ziet een kat, maar je leest Lizard. Vinyl was schoon, geen vlekken, geen krassen, geen stof.
Geen datum, geen copyright, geen plaats van herkomst. Wat me intrigeerde was de foto, drummer in actie, dus hoogstwaarschijnlijk ritme-gedreven. Cool-aid chemists deed me denken aan de "Electric cool-aid acid test" van Ken Kesey, happenings met lsd en muziek van the Grateful Dead tijdens de psychedelische revolutie in de 60-ties.
Eerst de bezetting; bas, gitaar, keyboards en drums; geen bekende namen.
Dan de tracklist: Them changes kende ik van Carlos Santana met Buddy Miles. Andere track: Funky L.A. klonk veebelovend. Detroit staat voor mij voor funk.
Of het was een of ander cover-bandje, of iets bijzonders! Thuis bleek het laatste, een schot in de roos!

Paul Humphrey (1935 Detroit) blijkt een jazz-drummer te zijn, die o.a. met Les McCann gewerkt heeft. Ook heeft hij met de band Afrique een Afro-beat plaat gemaakt. In 1974 heeft hij bij de Grateful Dead gedrumt. Dit album verscheen in1969 en heeft een meer funky R&B karakter.

Ik heb 2 tracks uitgekozen die ik graag wil laten horen: openingstrack "Cool-Aid" en het afsluitende "Funky L.A.". Ik hoop dat jullie het leuk vinden. L-7

One Euro Wonders

L.S.,
Een van mijn favoriete bezigheden is kwalitatief goede elpees kopen voor maar een euro. Op
http://pinterest.com/wimdelmee/one-euro-wonders-2012/
vind je mijn aanwinsten van dit jaar. Ook singles met picturesleeve zijn favoriet, zie 7" Heaven.
Ik zou zeggen kijk maar eens rond. Veel plezier! L-7

Randy Newman - Texas girl at the funeral of her father

Kleine liedjes. Mooie kleine liedjes. Breekbaar. Dichtbij. Met onbeperkte toegang tot kippenvel, ontzag en ingehouden adem. De lp komt uit 1977. Little Criminals. Prachtig. De bandleden kwamen grotendeels uit The Eagles.

Randy is een songwriter naar mijn hart. In mijn hart, mag ook.

Uncle Funkenstein - Together Again

Over "rare record" gesproken...  Op het net is bijna niets te vinden over deze plaat.
Op youtube staat het volgende:
"Uncle Funkenstein's 'Together Again' is a rare LP that funk collectors talk about but never see. One of the ultimate private press funk/jazz LPs, with just a handful of known copies. Self-written, self-recorded, self-produced, self-pressed, and self-distributed; this is a rare indy funky jazz album!"
Op eBay gebeurde onlangs dit:
"To my knowledge, there’s not been any formal effort to track the prices of Indiana lp’s on eBay auctions.  Nonetheless, I think I can confidently state that yesterday’s winning bid of $3,383.33 for the legendary Uncle Funkenstein double lp tops them all and will be hard to beat in the future." 
Daar moeten we het mee doen.
Gelukkig is hij opnieuw op cd en vinyl (500 exemplaren) uitgebracht. Mijn exemplaar wordt op dit moment ingepakt in Japan, dus ik ben een van de Lucky 500! 
Op youtube staat het nummer "Uncle Funkenstein" in 3 versies, luister naar de extra lange versie. L-7

Dave Alexander - The Raven

Dave Alexander staat in de kringloop te wachten op mij. Ik ken hem niet. Ik kijk naar hem maar hij heeft geen oog voor mij. Dave Alexander kijkt vermoeid naar zijn piano. Hij heeft de blues, dat kun je zien. Ik zie zijn koltrui. Ik plaats de LP meteen in de jaren 70. Ik kijk achterop. 1973. Dat is fijn, want die zijn goed opgenomen. Op de piano ligt een pakje sigaretten, Pall Mall. Mannen waren Camel, Pall Mall of Marlboro. Dave is een Pall Mall man. Tegenwoordig leg je een mobiel op tafel. Je bent Apple of Samsung. Dave heeft grote handen voor een pianist. Deze man kan Ragtime spelen, Boogie Woogie. Rammen op die klavieren. Zo'n man heeft geen drummer nodig, dat doet zijn linkerhand denk ik zo. Dan de titel. The Dirt on the Ground. Dat is een groot indringend verhaal in één regel. Man alleen. Maakt niet schoon. Dat kun je zien aan het vuil op de grond. Alweer de blues. De foto is zwart wit. Rook kringelt boven zijn barpiano. Deze man heeft heel veel barpiano's gezien. Sinds hij thuis op de platenspeler ligt ben ik weg van Dave Alexander. Wat een klasse LP. Soulvolle blues met inderdaad uitstapjes naar ragtime.
Ik zoek Dave op Youtube. Tracks van mijn nieuwe kringloop LP zijn niet te vinden. Zeldzaam dus. Hij noemde zich ook Omar Sharriff, niet te verwarren met de acteur. Op wiki staat dat hij op 8 januari dit jaar dood is gevonden met een 'self inflicted gunshot'. 73 jaar oud. Over de blues gesproken.

Download album

Averige White Band - Cut the cake

Voor een gemiddeld wit bandje swingt dit toch wel ongewoon lekker weg. Cut the cake is een album (1975) dat ik ooit verkocht heb. Niet handig. Stom. Lig er niet wakker van, maar toch.. ik hoop hem wel weer eens tegen te komen, soon. Het album kwam niet gemakkelijk tot stand. De drummer overleed een jaar eerder aan een overdosis heroine. De nieuwe drummer was niet wit maar wel erg goed. Dit derde album van AWB funkt nog steeds als een dolle. Verdomme, ik had hem niet mogen verkopen..

Little Beaver - Party down

Als je de hoes ziet denk je; "Waar gaat die grote gitaar met dat kleine mannetje naartoe?" Het tegendeel is waar; Willie Hale a.k.a. Little Beaver (15-8-1945) begon in de jaren zestig als sessie-muzikant (o.a. bij Betty Wright; "Clean-up woman") en startte in '72 zijn solo-carriere.
4 jaar en 4 albums later verdween hij van het toneel om in 2003 weer op te duiken op "The Soul-sessions" van Joss Stone.
"Party Down" is zijn tweede LP en bestaat uit een mengeling van R&B, Soul, Jazz en Funk. Alle tracks zijn goed tot uitstekend, maar ik heb er toch 3 uitgekozen die je gehoord moet hebben.
1): "Money vibrations" is een aanstekelijke Funk-track. Na 3 keer luisteren zat het in mijn hoofd waar het niet meer weg te branden was.
2): "I can dig it baby" is een teaser. Elk couplet begint met een onnavolgbare Funk-riff, om dan af te zwakken naar een Soul-tune. Dit gaat ongeveer de helft van het nummer door om daarna volledig in een Funk-track te veranderen.
3): "Let the good times roll" is een straight-forward groovende Funk-track. Erg laid-back.
Voor de liefhebber: Concerto Amsterdam heeft de re-issue op vinyl in de bakken staan. L-7

The Manhattans - Back up

De LP is net door mij gekocht in een kringloopwinkel. Hij heet A million to one. Het beste van dit kabbelende-soul-en-lage-zwarte-stemmen-hijgende-'yeah baby'-album is toch wel dit funky nummer uit 1972. Back up. Nog voor er sprake was van de personal computer toch alvast een persoonlijke boodschap :-). Het was een single, maar deze deed niet veel. Pas in 1976, 14 jaar na oprichting en 2 albums later braken ze wereldwijd door met die mierzoete ballad 'Kiss and say goodbye'.

Zanger George 'Smitty' Smith was in 1970 overleden na een ziekbed en dit is het eerste album met leadsinger Gerald Alston. Pas in 1988 verliet Alston de band om solo te gaan. De band bestaat nog steeds.

Dr. John the Nighttripper - GRIS-gris

Afgelopen maandag in Paradiso, Amsterdam: Dr. John live on stage. 71 jaar jong speelde hij twee uitverkochte concerten op een avond. Na enkele nummers van zijn laatste, door de pers lovend ontvangen  plaat "Locked down" speelde hij een van z'n klassieke hoogtepunten: "Walk on guilded splinters". En zo komen we bij "GRIS-gris".
In de jaren 50 en 60 was de dokter-in-spe, Mac Rebenack, actief met allerlei bandjes en als sessie-muzikant, onder andere op Frank Zappa & the Mothers of inventions' Freak-Out. Pas eind jaren 60 ging hij de buhne op als "Dr. John the night tripper". Vernoemd naar een hoodoo-medicijnman. Zijn stage-show was een mengeling van New Orleans' Rythm & blues en psychedelische rock in een setting van voodoo-rituelen en buitenissige costuums, geinspireerd door Screamin' Jay Hawkins. Ook maandag liep hij met zijn "Cane of the Zulu" vol met amuletten en ook een schedel ontbrak niet.
Van 68 tot 73 maakte hij een aantal platen in dezelfde lijn om met "Right place, wrong time" door te breken met een funkier en dansbaarder muziek-variant. Sindsdien treedt hij op op de grootste festivals en in de beste concertzalen.
Om terug te komen op "GRIS-gris": Ik heb 2 nummers geselecteerd, te weten "Mama Roux"; een klein gearrangeerd loflied op een creoolse dame, en "Walk on guilded splinters", veruit zijn meest sfeervolle, zompige, spooky voodoo-track. Lichten dimmen, kaarsen aan, schedel uit de kast en gaan met deze hoogtepunten uit New Orleans! L-7

The Crusaders - Stomp and buck dance

Er zijn van die platen die het vooral goed doen in je auto. Die moeten eerst in sync komen met het ritme van snel voorbijschuivende lantarenpalen. Muziek die pas werkt als de stippen tussen de twee asfaltbanen door je snelheid een lange streep vormen. Nummers die zich pas geven als ze zich in een vacuum begeven tussen A en B. Ze zijn opgebouwd in een nimmer ophoudende loop. Een dwingende pulserende beat dat je denken platlegt en het alleenzijn aangenaam. Een klein roesje zou de anesthesist geruststellend zeggen voordat de grond onder je wegzakt en je met een hechting wakker wordt.

Stomp and buck dance voldoet aan al die eisen.

The Crusaders hebben jazz, soul, funk, sax en trombone altijd aan elkaar geknoopt. Op Southern Comfort staat deze jam die alleen met de juiste snelheid, ergens tussen de 100 en 120 kilometer per uur zijn ware geheim onthult. Met een beetje geluk valt geluid en beeld dan zo miraculeus samen dat je auto verandert in een tijdmachine. Vader tijd kruipt relaxed op je achterbank en zet alle klokken stil. Hij geeft je met terugwerkende kracht vijf volle minuten uit 1974 cadeau.

Manu Dibango - Soul makossa

Manu Dibango (1933) uit Cameroen is een grootheid in de wereldmuziek. Hij speelde o.a. met de Fania All-stars, Fela Kuti, Herbie Hancock, Bill Laswell, Bernie Worrell, Ladysmith Black Mambazo, Don Cherry en Sly & Robbie. Naast saxofonist is hij een verdienstelijk vibrafonist.
Hij is een van de grootste sterren uit Afrika die in het westen is doorgebroken.
In 1972 maakte hij zijn debuut met "Soul Makossa":  supervette zogenaamde Afro-Beat. Een gouden start voor een glansrijke carriere. Op dit album staan een paar geweldige tracks: Luister naar "New bell" en de titeltrack. Ik zeg het vaker, maar probeer maar eens stil te blijven zitten!! 
p.s. een leuke anecdote: michael Jackson pikte de tekst "a me ce a me ca a me makossa" uit Soul Makossa, voor zijn "Wanne be starting something" en heeft een miljoen franse franc moeten betalen, net goed!! L-7

Velvett Fogg - Owed to the dip / Within the night

Psychedelicatesse. Dat is deze zeldzame Velvett Fogg uit de 'underground scene' van Birmingham. Ze hadden in '69 al een lichtshow en een gogo danseres op het podium. Het eerste en laatste album komt uit 1969. Owed to the dip is lekker bluesy. Op Hammond hoor je Frank Wilson freaken. Hij zingt ook. Ondanks alle verwachtingen, de spraakmakende foto op de hoes en een ronkende review van John Peel achterop brak de band niet door.
Within the night rockt na 2 minuten opbouw de conussen uit je speakers. Je hoort The Doors er doorheen schemeren, maar dan met een echte gitarist.

Het label Pye kwam zijn beloofde grootse promotiecampagne wegens het geringe succes niet na. Teleurgesteld viel de band eind '69 uit elkaar. Het zijn rockende hippies, maar ik moet zeggen dat het hammond orgeltje en de gitaarsolo's de plaat wel zeer de moeite waard maken. Mocht je hem hebben. Ik wil hem van je kopen. Hij hoort echt in mijn kast :-).

Gino Soccio - It's alright

De beste Italo-disco komt uit Canada!!! Gino Soccio (1955) komt uit Montreal. Speelt piano vanaf z'n achtste. Gino was een electro-pionier in de vroege jaren tachtig. Tussen 1979 en 1984 maakte hij 4 elpees en een handvol singeltjes. 2 nummer-1-hits in de USA; "Dancer" en "Try it out". "It's alright" van het album "Face to face" stond 5 weken op nummer 2 in de "Hot dance-music/Club play charts". Dat zijn flinke resultaten!

Even snel als zijn succes opkwam, verdween het ook weer. Na '84 hebben we helaas niets meer van hem vernomen. Voor hetzelfde geld is ie nu pizza-bakker of zoiets... Gelukkig heeft hij een paar platen gemaakt die de tand des tijds goed hebben doorstaan, waaronder het groovende "It's alright". L-7